Nadia start met triatlon

2. Pech onderweg

18 maart 2021

Samen sporten

Maartse buien, ze blijven maar komen… MAAR we hebben de voorbije weken toch weeral leuke momenten beleefd.

Op zaterdag probeer ik meestal een pittig ritje in te lassen met mijn fietsmaatje, Hanne, die ervoor zorgt dat ik de nodige uitdaging krijg tijdens onze ritjes… “Zij is van een ander kaliber”, zoals wij zeggen in de Kempen en ook al enkele jaren aangesloten bij de triatlongroep van Westfit. Haar tempo, in alle disciplines, ligt best wel hoger dan het mijne maar toch lukt het ons om regelmatig samen te sporten. Dat is dus nog één van die voordelen aan sporten in groep. Je trekt elkaar mee en samen is het makkelijker om het ritme erin te houden dan alleen.

 

Samen sporten geeft het voordeel dat je elkaar meetrekt, samen het ritme houden gaat gemakkelijker dan allen.

Zo gaan onze looptrainingen door op de looppiste en lopen we “samen en toch apart”. Of je nu een rustige duurloop wil doen of een pittige intervaltraining, je loopt nooit echt alleen en je kan elkaar van tijd tot tijd eens extra aanmoedigen. Het werkt ook vaak extra stimulerend om toch nog even dat net iets snellere tempo vast te houden en diegene die voor je loopt niet te veel te lossen.

Pech onderweg

Maar het waren vooral de fietsritjes die met de nodige fun zijn verlopen: 2 ritten na elkaar platgereden en dit was mijn eerste keer in 2 jaar. Noem ik dat pech, omdat het 2 ritten na elkaar prijs was, of moet ik mij gelukkig prijzen dat ik tot nu toe altijd al gespaard ben gebleven. Soit, we stonden daar dus maar schoon…

Had mij al die tijd afgevraagd, ga ik voelen wanneer ik platrij en het antwoord is JA, je voelt het dus zeker.  De eerste keer was tijdens een leuk zondagsritje. Na dat pittige ritje van zaterdag met Hanne, waar we de heuveltjes van Aarschot hadden getrotseerd, gingen we met 4 fietsvriendinnen voor een rustig herstelritje langsheen Tessenderlo en Averbode. Op een 6 km van huis, gelukkig, reden we dus plat. En daar stonden we dan…

Heel eventjes dachten we nog, dit gaan de madammen zelf nu eens fiksen! Maar bij de eerste vraag moesten we al forfait geven want we hadden namelijk geen van allen een sleutel mee om dat achterwiel los te maken… Dan nog even geprobeerd om die achterband op te pompen, maar tevergeefs. Gelukkig kon ik beroep doen op één van onze trouwe supporters/partners, die zo goed was om mij op te pikken. Thuisgekomen, binnenband verwisseld, buitenband heel goed nagekeken, opgelapt en de week nadien opnieuw richting die Aarschotse heuveltjes. Het was opnieuw een pittig ritje, voor het voorjaar. Na 40 km hadden we bijna 400 hm gedaan en dan ineens, poef, weer plat. Doeme toch, daar stond ik weer, .(sh)it happens! Opnieuw een hulplijn gebeld en deze keer was mijn pa die zo lief was om mij te komen depanneren.  Dat hoort er dus ook bij, materiaalpech, allesbehalve leuk natuurlijk. Misschien toch eens een paar lessen volgen, al betwijfel ik of het mij ooit zal lukken.

Dankzij de gespecialiseerde hulp van de buren, 4bikes Specialized Concept Store, vonden we dan toch een scheurtje terug in mijn buitenband en dit is nu dus professioneel verholpen. Laat die zon dus maar komen, zodat we terug die fiets op kunnen springen! We kijken ernaar uit.

Het weer kan dus weleens een spelbreker zijn en maakt het niet altijd makkelijk om dat goeie ritme te behouden, zeker niet als het dan ook nog eens vroeg donker is. Maar de trainingen die we hebben gedaan waren weer de moeite en elke inspanning levert iets op. Het leuke aan “start to triatlon” is dat er nog andere alternatieven zijn, zoals lopen en zwemmen die dan weer wel perfect kunnen, bij regen en wind! We blijven dus ons best doen in de maand maart…